Idealen in uitvoering: Sadhana Forest Auroville

Bomen in het land van tijgers

De aarde in dit deel van Zuidoost-India was zo kaal als een biljartbal, nu raakt hij langzaam weer begroeid. Dankzij vele duizenden handen, merendeels buitenlandse. Over een jaar of dertig zullen de twijgen van Sadhana Forest hopelijk bomen zijn. Allemaal dankzij een Israëlische manager die een duurzame en veganistische samenleving nastreeft, in Auroville.

Tekst: Hanneke Beld verschenen in de Genoeg 

‘Deze vaardigheden zijn niet razend ingewikkeld. Ieder mens zou ze moeten bezitten’

‘We willen hier zo leven dat de belasting van de aarde minimaal is’

‘Hier merken we weer hoeveel tijd het kost om bomen te laten groeien’

‘Ik vind het belangrijk dat kinderen die hier wonen meewerken aan de herbebossing van dit gebied’

Op onze gehuurde scooter steken we een drukke snelweg over vol toeterende vrachtwagens en riksja’s. Langs huisjes gaat het, met mooie patronen in rijstpoeder voor de deur: een manier om de mieren buiten de deur te houden. Vuilnis, kinderen, kuddes geiten en braakliggend droog land omringen ons. Vervolgens gaat het een halve kilometer lang over een slingerpad met kiezels en zand. Aan het eind ligt Sadhana Forest.
Elke vrijdag om half vijf leidt Aviram Rozin, 45 jaar oud, hier bezoekers rond. Hij startte met zijn vrouw dit herbebossingsproject, 28 hectare groot. 23.000 bomen zijn er geplant sinds 2003. De gemeenschap die ze stichtten maakt deel uit van Auroville, in 1968 gesticht als universele stad waar mensen van over de hele wereld kunnen leven in vrede en steeds grotere harmonie, onafhankelijk van religie, politiek en nationaliteit. Unesco steunt het initiatief.
Twee eeuwen geleden was het nog prachtig. Toen bestond de kust van deze streek Tamil Nadu, de Coromandel, uit tropisch bos, tropical dry evergreen forest. Het was de habitat van tijgers en olifanten. Geleidelijk verdwenen bijna alle bomen in meubels, papier, spoorlijnen en schepen. Het bos maakte plaats voor landbouwgrond, cashewplantages, dorpen en, uiteindelijk, een uitgestrekt leeg landschap. Doordat er geen boomwortels meer waren om de grond op haar plek te houden, spoelden krachtige moessonregens vele aardlagen weg. De vruchtbare grond loste op in de zee. Wat restte was een stuk land, zo kaal als een biljartbal, met kiezelstenen en hier en daar een pluk gras.
Rozin, vroeger in Israël manager bij een bedrijf dat medische apparaten verkocht, wilde met zijn vrouw Yorit en hun dochtertje Osher wonen in een veganistische gemeenschap, om niet bij te dragen aan dierenleed, en in een omgeving zonder handel, om niet weer terecht te komen in een leven van steeds meer geld verdienen en uitgeven. Auroville kenden ze van een lange reis door India; ze woonden er toen een tijd. Ze kregen hun 28 hectare om een gemeenschap te beginnen als hen voor ogen stond.
Herbebossing is niks nieuws in Auroville, de eerste bewoners van 1968 hielden zich haast louter bezig met bomen planten. Ze hadden schaduw nodig en groen, anders zou het gebied nooit leefbaar worden. Zo’n dertig jaar later konden de twee pioniers zaailingen kopen voor het nieuw te planten bos bij tal van kwekerijen. Ze kregen hulp van steeds nieuwe vrijwilligers. Die nodigden elkaar uit, plaatsten berichtjes op internet. In totaal zijn al meer dan 2500 vrijwilligers, stagiaires en studenten geweest.

Rondleiding

Met ongeveer dertig mensen wachten we in de tuin voor de gemeenschappelijke hut op Rozin, voor de wekelijkse rondleiding. Vogels fluiten, insecten gonzen en muggen steken ons lek. De tuin is groen met struiken, bomen en bloemen. Er staan drie grote gebouwen, met overhangende daken gemaakt van palmbladeren en olifantengras, gedragen door granieten palen. Trappen zijn gemaakt van touwen en palen, de scouting zou er jaloers op zijn. Onder een groot afdak bedden van palen en touwen met muskietennetten erboven.
Binnen, in de gemeenschapsruimte, vertelt Rozin: ‘We willen hier zo leven dat de belasting van de aarde minimaal is.’ Dat betekent: zonne-energie gebruiken als de zon het felst is, en energie opwekken door te fietsen in de eigen krachtcentrale. Water om te wassen pompt ieder zelf op en omdat iedereen de emmer zelf moet tillen, kijkt hij heel goed hoeveel hij nodig heeft. ‘Hier merken we weer hoeveel tijd het kost om bomen te laten groeien. Alles wat we van de aarde nemen proberen we weer aan te vullen of terug te geven.’
In Zuid-India praten mensen graag over bewustzijn. In Sadhana Forest gaat dat heel praktisch: weten hoeveel water je gebruikt is ook een vorm van bewustzijn. Net als hoeveel elektriciteit je gebruikt, wat je aandeel is in het lijden van dieren. Wie hier te gast is, gebruikt geen alcohol, drugs, peper of koffie. De afwezigheid van peper en koffie draagt bij aan de kalmte van alle vrijwilligers.
Inderdaad gedragen mensen zich hier ontspannen. Misschien komt dat ook omdat ze geen competitieve spelletjes doen. Dit is afgekeken van de aboriginals, die leerden pas van de Engelsen dat je een spel kon winnen of verliezen. Niet roddelen is ook een regel: als je per se iets over iemand wil zeggen, ga je naar die persoon toe.

Fietsen voor stroom

Snel naar buiten voor de rondleiding, het wordt hier om half zeven donker en dat gaat dan heel snel. Op tafel buiten staan zo’n honderd metalen borden en bekers te drogen. We zien de fietskrachtcentrale waar in de regentijd vaak gefietst moet worden voordat de beamer kan worden gebruikt om een film te vertonen, meestal over een maatschappelijke onderwerpen (Amerikaanse banken bijvoorbeeld). Lekker wegdromen doe je maar elders. Langs het pad staan nog tientallen geknoopte bedden klaar van palen en touw. We bereiken het toekomstige tropische bos. Er zijn bergjes bladeren met twijgen in het midden, waaraan hier en daar een knop verschenen is; en dijken van zo’n halve meter breed en water in geulen en kuilen.
Een aantal bomen zijn groot genoeg om mee te deinen met de wind maar een tijger kan zich er nog niet achter verschuilen, laat staan een olifant. Maar er is gewerkt, zover het oog reikt staan boompjes, bomen en compost, kuilen met water.

Het bos van de kinderen

Er staan geen hekken om het terrein. Dat gebeurt gewoonlijk wel om de dieren van boeren buiten te houden, die komen grazen zodra een beetje groen de kop opsteekt. Hier daarentegen werden de dorpelingen uit de omgeving uitgenodigd bij de start van het project. Hun werd duidelijk gemaakt dat zij profijt zouden hebben van de herbebossing en de waterconservering. De dorpelingen organiseerden daarop een offergebed (puja) in de dichtstbijzijnde tempel. Sindsdien komen ze vaak kijken, hun vee laten ze thuis. Er groeit weer gras in deze omgeving. Het grondwaterpeil was 8,5 meter diep in 2003, nu minder dan 2 meter. Van de bomen die geplant worden overleeft 80 tot 90 procent.
Rajan Naidu loopt ook mee in de rondleiding, hij werkt als onderwijzer op een van de vele scholen in Auroville. Elke zaterdag neemt hij een groep kinderen mee naar Sadhana Forest om bomen te planten. Hij zegt: ‘Ik vind het belangrijk dat kinderen die hier wonen meewerken aan de herbebossing van dit gebied. De buitenlandse vrijwilligers gaan terug naar hun land, maar de kinderen worden hier volwassen en blijven hier. Het blijft hun bos.’
De volgende ochtend gaat Naidu met de kinderen aan het werk. Een grote berg zaailingen wacht al op hen. De kinderen weten goed wat ze moeten doen. Ze roepen naar elkaar om water, compost, een boompje, bladeren en de steekschop. De hitte wordt elk moment dwingender, maar belet het werken nog niet. Iedereen loopt af en aan met de gevraagde zaken en om een uur of negen is er geen zaailing meer die niet in de aarde zit. Dan volgt het ontbijt, met de kinderen en vrijwilligers: fruitsalade en pap. De kinderen hebben hier duidelijk vaker gegeten, ze weten zelfs de weg naar de afwasteil. Daarna rennen ze buiten rond en zwemmen in de modderpoel. De kinderen hebben hier nu ook hun eigen stuk grond dat ze kunnen bewerken en waar ze kunnen spelen, Children’s Land. Wanneer kinderen zich bewust worden van het belang van de natuur en duurzaam, is dat veel efficiënter dan het bewust maken van een volwassene. Een kind van vier met die kennis profiteert daar langer van dan een volwassene die tot dat inzicht komt, is het idee.

Kind of niet, deze plek is voor iedereen toegankelijk. Voor een rijke Indiër uit Delhi, voor mensen uit de dorpen, voor westerlingen. Door de eeuwen heen waren er nooit cursussen om voedsel te leren verbouwen, je leerde het van je ouders. Dat is wat Sadhana Forest ook probeert: mensen weer leren hoe ze een huis kunnen bouwen, hoe ze groenten en fruit kunnen laten groeien, hoe ze bomen moeten planten, hoe ze water op het land kunnen houden en hoe ze energie opwekken.
Rozin: ‘Deze vaardigheden zijn niet razend ingewikkeld. Zij zouden moeten behoren tot de basisrechten van de zes miljard mensen op deze planeet. We geven de kennis met plezier door. We zien onszelf graag als deel van een wereldwijde beweging, die alsmaar groeit.’

(Kader)
Sadhana Forest ontvangt vrijwilligers uit alle landen en van alle leeftijden graag voor een intensieve kennismaking met een zeer duurzame en vreedzame levenswijze. Een bed kost niks, het eten ongeveer 3 euro 50 per dag. In het hoogseizoen, van december tot april, is de minimumverblijfsduur vier weken, de rest van het jaar twee.
Iedere vrijwilliger werkt 25 uur per week, verdeeld over vijf dagen. Het werk bestaat uit graven, planten, water geven, tuinieren, koken, opruimen, poep scheppen, schoonmaken en met de kinderen spelen. ‘s Middags is er vrije tijd, vaak zijn er dan workshops. ‘s Avonds is er soms film, een kampvuur of een optreden.
Vrijwilligers kunnen meedoen met het Environmental Leadership Program. Zij leren daarin hoe ze een ecologische gemeenschap op kunnen zetten en draaiende houden. Momenteel zijn er zeventien deelnemers. Een aantal van hen werkt nu op Haïti, om de gevolgen van de aardbeving uit 2010 te helpen opvangen. In Marokko overweegt Sadhana Forest een gebied van 400 hectare te herbebossen. http://www.sadhanaforest.org/

(kader)
Stad van de Toekomst
Auroville, Stad van de Toekomst, werd in 1968 gesticht ten noorden van Pondicherry, in het zuidwesten van India. De stad bestaat momenteel uit meer dan honderd gemeenschappen van verschillende grootte, omgeven door dorpen en tempels. Bewoners houden zich bezig met onder meer bosbouw, ecologische landbouw, gezondheidszorg, plattelandsontwikkeling, stadsplanning, culturele en spirituele activiteiten en gemeentelijke diensten. Auroville telt circa tweeduizend inwoners uit veertig landen.
http://www.auroville.org/